تورا بجای همه کسانی که نشناخته ام دوست می دارم

تورا بخاطر عطر نان گرم

تورا برای دوست داشتن دوست می دارم

تورا به جای همه کسانی که دوست نداشته ام دوست می دارم

برای اشکی که خشک شد و هیچ وقت نریخت

لبخندی که محو شد و هیچگاه نشکفت دوست می دارم

تورا به خاطر خاطره ها دوست می دارم

تورا برای لبخند تلخ لحظه ها

پرواز شیرین خاطره ها دوست می دارم

تورا به جای همه کسانی که نمی شناخته ام ... دوست می دارم

تورا به جای همه ی روزگارانی که نمی زیسته ام ... دوست می دارم

برای خاطر عطر نان گرم و برفی که آب می شود و برای نخستین گناه

تورا به خاطر دوست داشتن ... دوست می دارم

ترا به جای تمام کسانی که دوست نمی دارم ...

                                                     "دوست می دارم "

می توان با یک گلیم کهنه هم
روز را شب و شب را روز کرد
می توان با هیچ ساخت
می توان صد بار هم زندگانی را ، خدارا ، عشق را
با لبی خندان تر از یک شاخه ی گل تفسیر کرد،
می توان بی رنگ بود  ، همچو آب چشمه ای پاک و زلال
عاشق گل گشت بود
می توان این جمله را در دفتر فردا نوشت

                                                     « خوبی از هر چیز دیگر بهتر است »

می خواهم این پستم رو از عشق بنویسم ، دراین ماه که ماه تزکیه و مهمانی خدا بوده که حالا داره تموم می شه و چقدر هم زود سعی کردم که به اعمالم و کارهایی که در روزهای سال و گذشته و حال امروزم نظری بیندازم .
سعی کردم خودم باشم و در ترازوی خودشناسی سبک و سنگین کنم . گاهی حرفی ، فیلمی ویا گفته ای تلنگری است به آدمی که شاید مدتهاست که از خودش غافل است . تاکنون که سعی ام بر این بوده که کسی را ار خودم نرنجانم و اگر به مقتضای شرایط و زمان مجبور به نه گفتن شده ام معقولانه بدون رنجش کسی اینکار را بکنم ، اما دیدگاه همه به این کلمه یک جور نیست . شاید از نه گفتن من رنجشی بدل گرفته باشد به هرحال می خواهم اگر به واسطه ی موقعیت زندگی که بالاجبار خاطر کسانی را
آزرده ام ، پوزش بخواهم و بر من ببخشایند .
مقوله دیگر ، کلمه عشق است . در این ماه عزیز حداقل فرصتی که پیش آمد دیدن  سریالهای تلویزیونی بود که البته اکثرا بی محتوا و موضوعات تکراری که ناچارا بنا به حوصله سر نرفتن شاید مجبور به دیدن آنها شدیم . یکی از سریالها میوه ممنوعه بود که گاهی مرا به فکر وامی داشت نه مقوله کارهای تکراری آنها بلکه به موضوع عشقی که اشاره شده بود و فکر کردم بد نیست مطلبی در مورد این موضوع نوشته شود و شاید هم منظورم یک یادآوری به عزیزانی است فراموش می کنند که عشق زمان ومکان وسن نمی شناسد .
راستی چرا همه یا بهتر بگویم گروهی فکر می کنند که اگر سن آدمی از ۴۰ بالا رفت دیگر نیازمند عشق نیست ؟ البته انگشت اشاره ی من روی آن پیرمردی که به دخترجوانی دلبسته نیست و اصلا نمی خواهم در مورد کارش قضاوت کنم . اما اگر از زاویه ی دیگری به قضیه نگاه کنیم می بینید که اگر آن مرد کمبود عشق و محبت نداشت عشقش را بیرون خانه جستجو نمی کرد .
راستش اینهمه دم از عشق می زنیم اما آیا در زندگی خود به معنای کامل کلمه توجه داریم و انفاق می کنیم ؟ خودم را می گویم که سالهاست با زبان عشق آشنایم در حق فرزندانم و کسانی که بامن در ارتباط بوده اند از عشق کم نگذاشته ام و سعی کردم با زبان عشق با هرچیز ناممکنی روبرو شوم و ممکنش کنم و اگر نشده هم خدارا شکر می کنم واعتقادم براین بوده حتما صلاح در نبودش است . اما گاهی در انتهای قلبم کمبود عشق را حس می کنم و نیازمند آنم .
فکر می کنم آدمها زنده بودنشون با هم فرق دارد وگرنه مرده شون همه مثل همند . زندگی بنظرمن یعنی عشق  یعنی احساس وگرنه تمام زندگی رو وقت داری کینه بکاری اما می پرسم همه ی زندگی
ما مگر چند سال است نهایتا۷۰ یا دیگر خیلی عمر کنیم ۹۰سال بعد از این همه سال کینه داشتن و جمع کردن بالاخره یک روزی می رویم زیر خاک اما دنیا که تموم نمی شه ، همه ی آنهایی که تمام سالهای زندگیشون بی عشق بوده و کینه کاشتند برده اند زیر خاک اما دنیا به آخر نرسیده و نمی رسه . پس زندگی تنها با عشق زیباست تنها این احساس زیباست که حتی اگر بروی زیر خاک باز اثراتش باقی
می مونه .
کاش ما آدمها بفهمیم که عشق سن و سال نمی شناسد و نگوییم که او دیگر پیراست سنی ازش گذشته و معنی عشق را نمی فهمد . انسانها تا زمانی که زنده اند و نفس می کشند به عشق و محبت نیازمندند چه از طرف معشوق خود و چه از طرف خانواده و اطرافیان .
بیاییم شعار ندهیم واقعا زندگی مان را از عشق سرشار سازیم و دنیای بهتری با دید بهتری بسازیم و یادمان باشد اگر در خانه سالمندان کسی را داریم که نیازمند عشق ماست سری به او بزنیم و فراموش نکنیم که او همیشه منتظر نگاه محبت آمیز ماست.

بیایید زمانی را برای فکر کردن صرف کنیم ، چرا که منشا قدرت است .

بیایید زمانی را به بازی کردن اختصاص دهیم ، زیرا راز همیشه جوان ماندن را در بردارد .

بیایید زمانی را به خواندن بگذرانیم ، چون این کار از عقل منشاء می گیرد .

بیایید زمانی را به دعاکردن و نماز خواندن بیاراییم ، چرا که بزرگترین قدرت بر روی زمین است .

بیایید با هم دوستانه رفتار کنیم ، چون این راهی است به سوی خوشبختی .

بیایید باهم بخندیم ، نه به هم ، زیرا که خندیدن ، موسیقی روح است .

بیایید همدیگر را ببخشیم ، چرا که این دنیای دو روزه ، ارزش غرور و خود پسندی را ندارد .

بیایید باهم کار و تلاش کنیم ، این کار پاداش موفقیت ماست .

و از همه مهمتر اینکه بیایید همدیگر را دوست بداریم و دوست داشته بشویم ، که این مورد موهبتی است الهی .

                                            " بیایید این موهبت الهی را ارج بنهیم "